Vaak wordt bij goede doelen gedacht aan de grote goede doelen organisaties die ieder jaar een collecteweek hebben en langs de deur komen met de collectebus. Dit is slechts een klein deel van de goede doelen ‘wereld’:

Niemand weet hoeveel goede doelen er in Nederland actief zijn of hoeveel geld er in deze “wereld” omgaat… Veel kerken, musea en andere goede doelen staan nergens ingeschreven. Bedrijven die zich inschrijven bij de Kamer van Koophandel moeten hun jaarcijfers inleveren. Goede doelen hebben die verplichting helaas niet. Ook ontbreken goede definities van wat een goed doel is en wat niet. Tellen kerken, sportverenigingen, vermogensfondsen mee? Worden bedragen zoals sportsponsoring meegeteld? Schattingen van de bedragen die jaarlijks door al deze doelen worden “omgezet” lopen dan ook uiteen van 4 tot 20 miljard euro, of nog hoger!
[bron]

Lees verder »

De ontwikkeling van intramurale Zorgarrangementen is stilgezet en worden vervangen door zorgzwaartepakketten. De hoofdpunten:

Er komen maximaal vijftien zorgzwaartepakketten voor de bekostiging van cliënten met een verblijfsindicatie.

Dat schrijft staatssecretaris Ross vandaag aan de Tweede Kamer. De zorgzwaartepakketten bestaan uit een gemiddeld aantal uren zorg per week en een niet nader gespecificeerd overzicht van de soorten zorg die iemand nodig heeft. Een cliënt met een lichtere zorgbehoefte valt in een pakket met minder uren. Iemand die zware zorg nodig heeft, krijgt een indicatie voor een pakket met meer uren. De zorgzwaartepakketten laten ruimte voor individuele verschillen en (tijdelijke) veranderingen in de zorgbehoefte van een cliënt. De zorgzwaartefinanciering voor de verblijfszorg moet per 1 januari 2007 ingaan.
Lees verder »

Normaal hou ik van rustig reizen. Ik rij (vrij) rustig en probeer me ook in files niet al te druk te maken.

Ik vind het dan ook een hele uitkomst om tegenwoordig met de trein naar mijn werk in Brussel te rijden. Een beetje stukken lezen of werken op de computer en volledig stressloos aankomen.

Vervolgens heb ik in Brussel natuurlijk geen eigen auto voor vervoer, dus maak ik gebruik van taxi’s. Over het algemeen gaat dit best goed, ik wordt netjes — en rustig — vervoerd tussen hotel en werkadres.

Tot gisteren. Ik stap in de taxi, waar een hyper opgefokt type mij ‘Bonjourwaarwiltunaartoeubentmijnlaatsteritjeikhebzinomnaarhuistegaan” toebijt. Ik geef het adres van mijn hotel op en ga eens rustig achteroverzitten. Schiet naar voren – val weer naar achteren – en naar voren – knal, tegen de achterbank. Etcetera.

Halverwege de rit haalt een automobilist het in zijn hoofd om voor mijn taxi in te voegen. Een wild getoeter en lichtgeflits is het resultaat. We volgen de onverlaat tot het volgende rode stoplicht (snijden ondertussen ook aardig wat mensen af) waarop de chauffeur uit de auto stapt en op de auto van de ander begint te rossen.

Midden in Brussel, spits, niet echt een optie om uit te stappen.

Mijn chauffeur stapt weer in en vertelt mij in rap Frans dat hij normaliter de ander “tot in de hel ” zou volgen, maar dat hij zich nu inhoudt. Want het comfort van zijn klant gaat hem boven alles.

Gelukkig maar.

Motiverend?

bron: Jason Womack